Mijn blogboek is op vakantie geweest en daarna had het zich verstopt onder een stapel administratie. Maar goed, de zomer is voorbij en ik schop weer tegen de bladeren op straat. Tijd om mijn buro op te ruimen, dacht ik dus, en jawel hoor daar lagen al mijn aantekeningen en bedenksels over wat er in de zomer allemaal is gebeurd.
Afgelopen zomer heb ik op 6 juli een Buitengewoon ritmisch project mogen vormgeven wat weer een onderdeel was van Het Festival Buitengewoon in Doetichem. Ondanks het slechte weer hebben de meeste bezoekers en deelnemers het naar hun zin gehad!
Op een gegeven moment zag ik vanaf het podium de regen horizontaal langskomen, en het publiek vluchten met paraplu’s tegen de wind in gericht… Toch is het grootste gedeelte blijven kijken naar alle optredens die langskwamen! Bij deze nogmaals mijn dank voor dit trouwe publiek! Mogelijk kan het volgend jaar weer als onderdeel worden opgenomen. (Stille wens)
Het Festival werd geopend met een demonstratie van mijn lesgroep en de groep Ma Marafanyi uit Apeldoorn die afrikaanse djembé ritmes lieten horen. Ook enkele mensen uit het publiek werden hier op een bepaald moment bij uitgenodigd. En zij konden plaatsnemen tussen de grote djembé-groep van Ritme op Maat. Ook werd het publiek aangespoord om mee te klappen en te zingen.
Na dit gezellige optreden speelde Ma Marafanyi West-afrikaanse percussie zoals dat hoort in de (vaak) traditionele bezetting van drie djembé-spelers en drie (of twee) dundunba-spelers. Een swingend en vrolijk optreden!
Toen werd het publiek opgeschrikt door het project Tungsten Wolfram van Willem Wits. Bij deze one-man performance kwam vooral het `Buitengewone’ van het Buitengewoon Ritmisch project naar boven. Dit ook als bruggetje naar de volgende dag waarbij er op straat de meest uitéénlopende acts te zien waren. Met zelfgemaakte beats op de computer geprogrammeerd als ondergrond, las Willem zijn (naar mijn idee vrij heftige) gedichten voor. Zo nu en dan sloeg hij op de snaretrom enkele rifs mee, hetgeen het geheel een spacy en arty tintje gaf!
Na deze buitengewone performance was het beurt aan Martin Gort met zijn Rumba y Yuma. Zij zouden voor mooi weer gaan zorgen met hun cubaanse klanken op de conga’s! Uhmmm, ik geloof dat het inderdaad wel even droog was bij hun zodat het publiek zonder paraplu’s naar de mooie klanken van de rumba konden luisteren. Met slechts conga’s, tomba en shékère werd een perfect cubaans plattelands sfeertje gecreërd, als het zonnetje had geschenen had iedereen aan de cuba libre gezeten op het terras.
Om de overgang van de cubaanse comparsa naar het slagwerk van de drumbassadors wat geleidelijk te laten verlopen gaf Walter Barkhuysen een demonstratie didgeridoo waarbij ook deelnemers uit het publiek welkom waren. En op kunstofloodgieters pijpen werden de eerste beginselen van het spelen op de didge bijgebracht. Even leek het er op alsof de plaatselijke motorclub het plein op kwam rijden maar ik wist beter…. en ik doe het ze niet na!
Na de oergeluiden van de didge kwam het knallende slagwerk van de drumbassadors! Een droom voor menig beginnend drummer om zo virtuoos te kunnen spelen! Even leek het de afsluiter van de avond te worden maar na het spetterende optreden van de Drumbassadors mocht KANUJA het festival afsluiten met West-afrikaanse percussie.
Onder leiding van Martin Bernhard bracht de groep een energieke show waarbij de solo’s op de djembé’s werden afgewisseld met de opzwepende dans van de beide danseressen die waren meegekomen.
Tegen het einde sloten we ons (de lesgroep) aan voor een soort gezamelijke finale, ik vind dat altijd gaaf, maar deze was niet gerepeteerd en daardoor ietwat chaotisch maar wel lekker spontaan. Gezien de verscheidene reakties vond het publiek het een leuke avond! En daar doen we het tenslotte voor!
